Państwo

Państwo może zmieniać zakres swojego działania w zależności od warunków, stop-nia sprawności funkcjonowania rynku, celów społecznych uznanych za istotne w danym okresie historycznym itp. Powinno ono ograniczyć lub zrezygnować z metod działania, jeśli okaże się, że przestały one być efektywne, nawet jeśli w przeszłości cechowały się znaczną efektywnością i skutecznością. O ile to możliwe, metody działań dyskrecjo-nalnych (uznaniowych) powinny być zastąpione przejrzystymi regułami i zasadami po-lityki ekonomicznej.

[…]

Proces formułowania celów organizacji

Istotnym ograniczeniem zewnętrznym w procesie formułowania celów organizacji jest system prawny. Laboratorium chemiczne, w którym można by produkować narkotyki, nie może tego robić bez zezwolenia i kontroli właściwych organów. Żadne przedsiębiorstwo nie może dysponować całością swojego dochodu, ponieważ obowiązujące prawo rozstrzyga, jaką jego część musi przekazać do budżetu państwa w postaci podatków.

[…]

Mechanizm równoważenia popytu na pieniądz spekulacyjny z podażą pieniądza

Rynek obligacji jest rynkiem wrażliwym na spekulacyjną grę ze strony jego uczestni-ków, którzy mają różne oczekiwania. Jedni uczestnicy liczą na wzrost, inni zaś na spadek kursu obligacji. Pierwsi przewidują np., że kurs obligacji będzie rósł i dlatego powstrzymują się od ich sprzedawania. Ograniczają oni w ten sposób podaż obligacji na rynku wtórnym i czekają, aby w momencie najwyższego wzrostu kursu sprzedać je z zyskiem. Drudzy przewidują, że kurs obligacji już osiągnął maksymalny pułap i odtąd będzie spadać. Dlatego zaczynają sprzedawać obligacje licząc, że gdy kurs spadnie do najniższego poziomu, będą mogli odkupić obligacje z określonym zyskiem.

[…]

Prezes „Automatyki”

To samo dążenie do zastąpienia konfliktu współpracą legło u podłoża rozmowy ze związkowcami. Sęk dążył do tego, aby w przyszłości osiągnąć kompromis w sprawie mechanizmów i zasięgu redukcji zbędnego zatrudnienia.

[…]

Kierunki poszukiwań rozwiązań stabilizujących system pieniężny współczesnego świata

– nagromadzenia w bankach prywatnych nawisu dolarowego,

– zadłużenia krajów Trzeciego Świata i krajów postkomunistycznych.

Właśnie one stały się źródłem niestabilności kursu walut. Gwałtowne wahania kursu walut wynikają nie tyle i nie przede wszystkim ze zmian w bilansach handlowych poszczególnych krajów, ile z przepływu pieniądza. Podczas gdy obroty handlu światowego w poiowie lat osiemdziesiątych kształtowały się w granicach 2,5-3 bln doi., to finansowy ruch pieniądza między bankami, dłużnikami i wierzycielami kształtował się w granicach 30-50 bln doi. Zatem nie bilanse handlowe, ale bilanse płatnicze poszczególnych krajów wywierają coraz silniejszy wpływ na zmiany kursów walut. Niezdolność do uregulowania długów działa i działać będzie destabilizująco zarówno na dłużników, jak i na wierzycieli. Niestabilność kursu walut będzie także wpływała na relatywnie wysoką stopę procentową. Żaden z tych problemów nie może być rozwiązany przez poszczególne kraje, chociaż każdy z krajów chciałby je rozwiązać z korzyścią dla siebie. Niezbędna jest tu międzynarodowa współpraca. Najbogatsze kraje świata muszą połączyć swoje wysiłki, aby zmniejszyć skalę płynności kursu walut przez ustalenie stref wahań dopuszczalnych, po których przekroczeniu niezbędna staje się zbiorowa interwencja.

[…]